Inside Monster

Will Come Again
پیام های کوتاه
بایگانی هیولا
نویسندگان

Q

اگه بهتون بگن فقط و فقط و فقط میتونید یک پست دیگه توی وبلاگتون بنویسید و بعدش از بلاگری خلع میشید، چی خواهید نوشت؟ و از اون طرف ، چون فقط یک پست با یک موضوع دارید، افسوس ننوشتن چه چیزهایی رو با خودتون خواهید داشت؟

پ.ن: این یک افکارسنجی عمومیه که علت برگزاریش رو بعدا بهتون میگم! بلاگر هستید یا نیستید صِرف خوندن وبلاگها میتونید بگید اگر وبلاگ نویس بودید و تنها و تنها یک پست فرصت داشتید بنویسید چی مینوشتید و افسوس ننوشتن چی رو میخوردید؟

  • ۹۶/۰۸/۱۵ ، ۰۰:۳۸
  • هولدن کالفیلد

آراء الحکما: جلد  (۷۴)

مهم که خب واقعا نیس ولی خاطره اون موقع ها خیلی برام شیرینه :)
جواب:
آره ها یادش بخیر!
اولا حسرت بخورید
دوما همون موقع که وقتش شد حسرت میخورم نه الان
جواب:
باشه
من تا حالا چند بار سابقه این کارو دارم، خیلی واسم چیز خاصی نیست. ولی جالب‌ترین پست آخری که دیدم چند سال پیش رو میگم. مال کسی بود که خیلی عجیب و جالب می‌نوشت. بعد یه روز همه پستاش رو پاک کرد و‌فقط همین یه جمله‌ی نیچه رو‌ توش نوشته بود:
”با دیگران بودن، آلودگی می‌آورد“
جواب:
آوه!
آفرین :))
جواب:
:| :دی
در آینده که میشه داشت. همون موقع حسرتش و میخورم خب.
جواب:
وقت حسرت، حسرت بخور نه پیش پیش!
نخیرم
خیلی هم بچه خوبی هستی :-D
جواب:
:|
حرفام قوم گرایی نبود چون اگر اطلاع داشته باشید اهواز مشابه تهران خودش اصیل خیلی کم داره و اکثرا مال شهرای دیگه ن۰ چون اهواز یه تاریخی بر اثر سیل کل شهر ویران میشه و بعد از مدتی افراد از شهرهای مختلف وارد این شهر میشن جوری که از هرکی بپرسی مال یه شهر خوزستانِ و با لهجه ی خودش حرف میزنه منم اجدادم مهاجر شهر دیگه ی خوزستانن ولی به عنوان شهری که توش متولد و بزرگ شدم و مشکلاتش رو دیدم برام مهم بود۰
میدونی سوتی من برا این بود که شما خودت باید بیای وضع رو ببینی بعد با صف بی آرتی مقایسه کنی۰دقیقا درک میکنی چی گفتم
جواب:
شوخی کردم :|
  • خانم انار
  • بی صداقت نه ولی هیچ وقت هم کامل  حرفمو نزدم
    جواب:
    :( :|
  • محبوبه شب
  • اهان! -_-
    پس یادم باشه هیچ وقت خدافظی نکنم که مجبور نشم اونارو بگم :|
    جواب:
    :| :دی
  • محبوبه شب
  • حالا این بانو "فهیمه رحیمی" کی هستن؟
    +خوبه یا بد؟ : )))
    جواب:
    یکی از نویسندگان کتابهای عامه پسند و زرد! :| :دی
  • شادوَرد __
  • آقای کالفیلد؟
    جواب:
    خانوم شادوَرد!
    خداحافظ هولدن.
    حسرت نوشتن چیزی رو هم نخور.
    خدا به همرات.

    جواب:
    داری میری؟ :( :|
  • باران میم
  • من که میگم هولدن می خواد طبق کامنتی که هر کی میذاره باهاش خدافظی کنه
    جواب:
    دیگه اینقدر هم با مرام نیستم که اگه وارد ورزشگاه آزادی شدم با همه دست بدم :| :|
  • مصطفی موسوی
  • من همون یه پست رو هم نمینوشتم میگفتم سگ خورد! ولی اگه مجبور بودم ، از مخاطبام عذر خواهی میکردم بابت معجون مخلوط و غیر قابل تشخیصی از راست و دروغ که این سالها به خوردشون دادم!
    جواب:
    به نظر من همون سگ خورد رو بنویس ولی رو مخ خواننده هات نرو! :|
    میخوای کامنتها صد تا شد جواب بدی!؟
    جواب:
    اینجا کامنتها 130 تا هم شده :|
    مینوشتم سلام :)
    جواب:
    :|
    رفیقم کجایی؟؟؟؟دقیقن کجاییی؟؟؟؟
    جواب:
    کنار طاقچه (که در اون نقطه) یه ضبط صوت با چند تا نواره! :|
  • رضا فتوکیان
  • فکر کنم در مورد نقاط مثبت زندگی مینوشتم که خیلی هامون از کنارش رد میشیم.
    حسرت نوشتن در مورد شعر رو داشتم؛ دوس داشتم شعرهام رو بنویسم.
    جواب:
    چرا نمینویسی؟
    پستم این بود.
    همه دنیا بخواد و تو بگی نه.نخواد و تو بگی آره،تمومه.
    همین که اول و آخر تو هستی،به محتاج تو محتاجی حرومه.

    و افسوس این پست.
    هیچ چیز در جهان پایدار نیست‌.اگه روزهات خوب میگذرن ازشوت لذت ببر. همیشه نخواهند ماند.
    اگر بد میگذرند نگران نباش. همیشه پایدار نخواهند ماند.
    جواب:
    این که پست تو نبود :| شعر یکی از این خواننده ها بود :|
    اهان سوال دوم،
    افسوس ننوشتن هیچی رو نمیخوردم چون یاد گرفتم از اتفاقاتی که معلول تصمیمات خودمن پشیمون نباشم. اگه میخاستم چیزی رو بنویسم تا اونموقع نوشته بودم حتما
    جواب:
    کار خوبی میکنی!
    مینوشتم:
    از اکنون تا هرگز، اتفاقات بیشماری در حال رخ دادن است. دیگر هرگز نخواهم نوشت، اما کسی می داند تا هرگر چه خواهد شد؟

    جواب:
    بله میدانم اما نمیگویم!
    من فقط یک کلمه خداحافظ
    اونم به خاطر احترام به مخاطبام 
    جواب:
    اصلا خراب ادب شما شدم من!
    احتمالا اون پست رو به صورت پیش نویس نگه میداشتم. هر سری یه بخشی بهش اضافه میکردم. محدودیت تعداد کاراکتر داره؟ من ک فکر نکنم.
    اما اگه اجازه همچین کاری نداشته باشم از حال اون روزام مینویسم. کارایی ک در آینده میخوام انجام بدم. شایدم یه بخشیش مربوط باشه به آدم هایی ک حرفایی برای گفتن بهشون داشتم و نگفتم.
    حسرت نوشتن از سفرهای نرفته و عاشقانه های نداشته ام میمونه به دلم احتمالا

    جواب:
    خب اگه اینا رو نداشتی که ننوشتنشون حسرت نمیشه!
    احتمالا هزار تا فکر به سرم میزد برای نوشتن ،حتی جمله بندی هاش توی ذهنم سطر به سطر می شد ولی انقدر نمیومدم بنویسم ک......ه فرصت تمام میشد....! حرفها بیات میشد! مثه همین حالا!
    جواب:
    و خب چرا نمینویسی؟ :|
    فقط یک جمله : 
     رفتن رو باید رفت . همین .
    جواب:
    روی استایل فلان را باید فلان نمود جلو بریم خیلی بد میشه که :|
  • کلنگ همساده پسر
  • خود رو معرفی می کردم :)
    جواب:
    منم خوشوقتم از زیارتتون!
    همان که آخر آن چهار تا خدابیامرز نوشتم. خداحافظ ... حرف خاصی نیست
    جواب:
    و این آبشار!
    من از اون عاملی که باعث شده این پست آخرین پستم باشه حرف میزدم و به احتمال زیاد تقدیر و تشکر از خواننده ها و یادی از خاطرات گذشته وبلاگ. 
    اما از اونجا که وبلاگم بیشتر هدفش نوشتن برای فرد خاص در قالب نوشته های رمزداره، برای اون فرد یه پست عاشقانه رمزدار مینوشتم و همون بالایی هارو تکرار می کردم
    جواب:
    چقدر موضوع فرقی نکرد که عمومی باشه و خصوصی :|
    از اونجاییکه تازه وبلاگمان را همین امروز صبح زدم ، احتمالا کمی جا خورده و ناراحت می شوم!
    اما یک مطلب خیلی کامل درباره ی هدفم از وبلاگنویسیم ان شاء الله خواهم نوشت.
    جواب:
    میدونی free bird اسم یکی از آهنگهای کلاسیک و دوران ساز موسیقی راکه؟
    یه پست خداحافظی از دوستان و تشکر ازشون بابت همراهی و هر چی ارزوی خوبه مال اونا
    جواب:
    :|
  • گمـــــــشده :)
  • خب احتمالا حسرت گزارش کوهنوردیایی که رفتم و ننوشتم رو می خوردم
    و احتمالا حسرت وقتایی که قبلا برای براددم میذاشتم و ازش تو وبلاگم می نوشتم اما بعد به مدتی کلا رهاش کردم  و پست های من و برادرم تقریبا بسته شد.
    اما این که از چه می نوشتم
    خودم خبگیلی از نصیحت کردن بدم میاد ولی در یه مورد حاص دوست دارم همه بفهمن که هدف زندگی هر فردی توی بچگی مشخص میشه و خیلی مهمه که ادم بفهمه هدف زندگیش چیه تا از روزمرگی های همیشگی(نه گاه و بی گاه) رها بشه
    و خب خیلی چیزا در مورد خواهر و برادرم می نوشتم
    و ...
    مسلما یه تشکر ویژه هم از یکی از دوستان بلاگر که تو هم دیدیش و عامل کمکی من برای شروع کوه نوردی بود می کردم
    فک کنم همینا 
    جواب:
    من کدامین دوست بلاگر رو دیدم که به تو کمک کرده؟ :|
  • مهدی صالح پور
  • خاطره‌بازی می‌کردم و مهم‌ترین نوشته‌های دوران وبلاگ‌نویسیم رو تیتر می‌کردم. و از همه مردمی که نوشته‌هام ناراحتشون کرده طلب بخشش می‌کردم. همینقدر فرهیخته! :)
    جواب:
    همه ی شما اصلاحات چی ها!!! همینقدر "ادای فرهیختگی" دارید :| :))
    شوخی کردم :دی
  • نیمه سیب سقراطی
  • از جزئیات حس های خوبی میگم که یکتا تجربه کرده، از چیزایی که یاد گرفته، از آدمهای که دور و برش توی این مقطع داشته ... از همه ی کامنتایی که دلش نیومده پاک کنه ...

    شاید افسوس تموم پست های ثبت موقت که دست و دلم نرفت به یه کلیک و انتشار کردنش ... 
    جواب:
    قطعا حسرت همه اش رو میخوری!
    من این شعر رو مینوشتم
    نردبان این جهان ما و منی /عاقبت این نردبان افتادنی
    لاجرم آن کس که بالاتر نشست / استخوانش سخت تر خواهد شکست

    این q که نوشتی یعنی چی؟
    جواب:
    Question
    سوال!
    مینوشتم:
    " امروز جواب آزمایشم رو گرفتم. تومور بدخیم. خیلی وقت ندارم"
    :|
    :|
    :|
    همیشه دوست داشتم خاص باشم. خاص رو مخ بود که چه بهتر:))))))
    جواب:
    این خاص نیست، نمایشیه! :|
    من کلا رفتنی نیستم:)
    جواب:
    کار خیلی خوبی میکنی!
  • منتظر اتفاقات خوب (حورا)
  • ماجرای شروع وبلاگ تا اون لحظه رو به طور خلاصه می نویسم یا به قولی خاطره بازی میکنم و با آرزوی موفقیت و خوشبختی برای همه صحنه رو ترک میکنم:-)
    مطلب خاصی هم نیست که افسوس منتشرنکردنش رو داشته باشم.
    جواب:
    ملالی نیست جز دوری شما!
    شاید چیزی ننویسم.
    شایدم شعر ابتهاج. همونی که میگه: به سان رود که در نشیب دره سر به سنگ میزند...
    شایدم روال معمول وبلاگمو حفظ کنم. مثلا اگه خاطره نویسیه همون.
    کلا کار خاصی نمیکنم.

    راستش حسرت نمیخورم. شاید حسرت اینکه نتونستم در طول وبلاگ نویسی مثل یه نویسنده ماهر باشم. اما تو پست آخر فک نکنم حسرت بخورم.
    جواب:
    کار خوبی میکنی!
    اگه بخوام اخرین پستم و بنویسم از خودم مینویسم از اینکه فک میکنم کی هستم...بعد خدافظی نمیکنم فقط حرفای خوبیو میزنم که میدونم قراره با خودش امید و حس خوب بیاره.

    حسرت هم ...حسرت خود احساس سانسوریامو میخورم:)) همیشه سعی کردم وقتی خیلی احساس غم و نا امیدی و یا بدبودن میکنم نیام هی شکایت و گله کنم و ناله کنم،حسرت همه ی داستانهایی که تو ذهنم بود و ننوشتم و میخورم.
    جواب:
    بنویس داستانهات رو، حتما بنویس!
    سلام وبتون عالیه فقط بخش تنظیمات بیاید مطالب صفحه اصلی رو بیشتر کنید هنوز جا داره و فکر میکنم با این کاز قشنگ تر بشه
    جواب:
    وبم که عالی نیست!
    اما اونم باز به تعداد جا نیست، روی هفت تا طبق سنت سابق راحتم! :|
    وبلاگ ها و بلاگرهای خوب و فعال دیگه رو معرفی میکردم
    جواب:
    چه کار خوب و خداپسندانه ای!
  • رفیعه رجعتی
  • خاطره‌بازی میکردم!
    جواب:
    این خاطره که باهاش بازی میکردی و معلوم هم نیست که ... استغفرالله!!! اصلا این کی هست؟ :|
    اگه فقط من بخوام برم درمورد تابوها و درگیری های ذهنی ای که برای ادم ها در هر فرهنگ و مذهبی ایجاد میکنن مینویسم و با وبلاگ نویسی خداحافظی میکنم
    ولی اگر قرار باشه کلا وبلاگ نویسی تعطیل شه یه پست بالا بلند در مورد بلاگر ها مینویسم و اینکه شاید عاداتشون حرفاشون طرز فکراشون و حتی لایه های ناپیدای درونشون رو از دوستای واقعیم بیشتر بشناسم و اینکه چقدر ادم های دوست داشتنی اینجا پیدا کردم و حتی شاید بنویسم که هر بلاگری چه حسی رو به من القا میکنه و از این صحبت ها...
    حسرت هم احتمالا همون پست در مورد بلاگر ها حسرت تلقی بشه که بارها خواستم بنویسم و میانه ی راه رها شده.و اینکه تهش به بعضی بلاگر ها میگم راه ارتباطی دیگه ای بدن بهم چون دوستای خیلی خوب و ادم های جالبی بودن.
    جواب:
    توی دوستای خوبت جای بهترین دوستت "من" خالیه :| :دی
  • آرزو ﴿ッ﴾
  • اگه همین الآن بهم بگن دیگه نباید بنویسم حسرت نوشتن چیزی رو نمی‌خورم، چون چیزی نبوده که بخوام بنویسم ولی ننویسم. ولی نمی‌دونم بعدا هم همین وضعیت حاکمه یا نه.

    جواب سوال اول؛ اگه این فقط منم که خلع میشم و بقیه همچنان هستن و می‌تونم بخونم‌شون و در ارتباط باشیم که هیچی! فقط تشکر می‌کنم و خداحافظی می‌کنم و دلیلش رو هم میگم احتمالا. اما اگه یه وضعیت عمومی باشه و کلا وبلاگ و وبلاگ‌نویسی منهدم شه، قضیه فرق می‌کنه و پای بی‌خبری از افرادی میاد وسط که درسته ندیدم‌شون ولی شاید بهشون وابسته و حتی دلبسته شده‌باشم! و یه‌ذره برام سخت‌تر میشه. شاید اگه وقت کافی داشته‌باشم سعی کنم یه یادگاریِ بهشون بدم یا اگه حرفِ نگفته‌ای هست، اون رو بگم. 
    ویرایش: راستی اگه خودم از قبل بدونم که قراره کناره‌گیری کنم سعی می‌کنم قبل از فرا رسیدن اون زمان، کمرنگ‌تر شم.
    جواب:
    چقدر تبصره بستی! :| سوال رو جواب بده سر راست اهه!
    نکنه میخواهی خداحافظی کنی بری ؟:))

    +
    من همیشه میرم و میام‌:دی 
    با همون خداحافظی قیصر امین پور پست رو مینوشتم :))
    ولی چیزای هست که همیشه دوست داشتم  بگم  ولی  خب ننوشتم هیچوقت هم نمی نویسمشون :))


    ++
    حالا نکنه واقعا قضیه این که میخواین برین ؟؟^__^
    راستشو بگین :)

    سلام بر مستر هولدن :)


    جواب:
    من اگه برم، یک بار میرم و برای همیشه میرم!
    من حسرت پست موفقیتم تو کنکورو میخوردم پستی که دوساله منتظرشم اما موفق نشدم پستی که بارها تو ذهنم نوشتمش اما هنوز عملی نشده.
    در اخرین پست برای همه ارزوی بهترین هارو میکردم و سعی میکردم فقط انرژی مثبت پخش کنم و بقیه رو به خوب بودن چه تو دنیای مجازی و وبلاگ و چه بیرون دعوت میکردم.و یه سری نصیحتای دیگه مثلا اینکه اگر حس کردین اون وبلاگ نویس رو میشناسین هیچ وقت سواستفاده نکنین ازش.چون هرپستی رو که اگه یه زمانی ننوشتم دلیلش شخصی بودن اون ماجرا بوده که اگه اشنا رد بشه حتما میفهمه من کیم...
    جواب:
    پستی که اتفاقش نیفتاده که حسرت نداره :|

    اگر قرار باشه دیگه کلا هیچ جای دیگه هم نباشه یه خداحافظی با یک شعر کوچولو با آرزوی خوشبختی برای هر کسی که می خونه و حرف زدن با تک به تک کسایی که اینتراکشن داشتیم! وشاید یه سری مطالبی که  هیچ وقت نشد صادقانه ازش بنویسم!
    جواب:
    یعنی تا پیش از این بی صداقت مینوشتی؟ :|
    یه چیزی در زندگیم هست که دائم در کشاکش هستم بنویسمش یا نه. احتمالا نهایتا اونو می‌نویسم.
    و حسرت همه نوشته‌های ساده و خفن دیگه رو میخورم که دیگه نمیتونم بنویسمشون. حسرت بلاگر بودن...
    جواب:
    مرد باید که در کشاکش دهر/ سنگ زیرین آسیاب باشد
  • قاسم صفایی نژاد
  • همه رو توصیه میکردم که آثار مکتوب امام خمینی رو بخونن.
    جواب:
    اللهم صلی علی محمد و آل محمد :|
    :دی
    دومی رو بلند پسند برفست! :دی
     اوه ببخشید نباید میگفتم روستایی چون روستایی بودن دلیل بر بی فرهنگی نیس۰منظورم این بود بعضیا هنوز که هنوزه براشون فرهنگ سازی نشده۰
    و اینکه آخر پستم اضافه میکردم تلاش کنین به وبلاگا و ماجراهاشون انقد وابسته نشین که اگه یهو یه بلاگر رفت و شما دیگه هیچ اثری ازش ندیدین غصه دار نشین۰۰۰
    جواب:
    علاوه بر روحیه انقلابی، روحیه مدیریتی هم داری، سوتی واضحت رو اینجوری جمع میکنی :| :))
    من اگه آخرین پست رو میخواستم بنویسم حتما تمام درد ودل هام رو راجع به ظلم ها و بی توجهی هایی که در حق شهرم اهواز و خوزستان شده رو مینوشتم و حتی تبدیلش میکردم به بنر و میزدم دم همه ی مکان های مهم شهر و شاید به صورت اعلامیه پخش میکردم توی شهر (روحیه ی انقلابی دارم من نمیدونستم :))) )
    میدونم که بی فایدس و این مردم عادت کردن به سکوت و مسئولینم به بی تفاوتی ولی خب حداقل خودمو خالی میکردم و انقد امکانات این شهر رو با امکاناتی که توی شهرای بزرگ کشور دیدم مقایسه نمیکردم۰ البته اگر دستگیر نمیشدم :دی
    حتما یه بخشش هم راجع به اتوبوس های داغون و له اینجا و فرهنگ روستایی عده ای از مردم در استفاده از اتوبوس هارو هم طویل مینوشتم۰وای الان هی دارم حرص میخورم یادم میاد:)))
    میدونی بدترین چیز اینه که ببینی و بفهمی و بدونی ولی کاری از دستت ساخته نباشه جز اینکه به این فکر کنی یه روز شهرتو ترک کنی و خودتو نجات بدی۰خیلی بده :( 
    جواب:
    وای وای وای چقدر قوم گرا :| :دی
    چقدر دوستان خلاقیت دارن دمشون گرم
    من اولش تو ذهنم بود یه پست خیلی خیلی طولانی بنویسم از مسائیل مختلف مذهبی و حدیث و اینا که یه چیز مفیدی به یادگار گذاشته باشم
    اما الان خوب قاعدتا میبینم پست اخرم محدودیت نداره که
    هی کشش میدم
    اگر روح سوالت رو نقض نکنه ! (چقدر خفن گفتم :-D) ادرس پلتفرم بعدی که باهام در ارتباط باشن رو هم میدم

    آهان راستی
    اگر این اخرین پست ، در واقع آخرین نوشته ی من در دنیای مجازی باشه کلی از اشتباه ها و ناراحتی ها و خوشحالی ها و رازهای زندگیم رو هم توش میگم و خود واقعیم رو معرفی میکنم


    پی نوشتی به تمام جامعه وبلاگ نویسی:
    10 دقیقه قبل از نوشتن تیتر وبلاگ خود ، یک مشت سنجد بخورید :-|
    والا یه Q گذاشته کلا :-D
    جواب:
    به نظر من بزرگترین اشتباهت آشنایی با من بود :دی :|
    این Q خیلی هم مخفف Question هست!
    خب اینجا یه سوال پیش میاد که
    کی می خواد بگه و بعد ترش می خواد از بلاگری خلعمون کنه؟! :/


    + از یه دوره ای به بعد دیگه غم هامو تو وبلاگم ننوشتم یا اگه گفتم با جزییات نبوده. 
    نمیدونم چرا دوست داشتم تمام احساساتمو تو وبم بیان کنم واسه همین یه جای دیگه تو این دنیای مجازی، یه غمکده ی کوچولو موچولو درست کردم که اونجا حرفامو میزنم.
    آدرسشو هم به کسی ندادم تا خودم و خودم دوتایی، تنهایی سر کنیم.
    همین.


    ++حالا جریان چیه؟؟

    جواب:
    این + چقدر شبیه کتابهای فهیمه رحیمی نوشته شده :دی
    ++ دارارارارام
    سلام
    همین الانم وبلاگم تار عنکبوت بسته‎:)‎
    ولی احتمالا وبلاگهایی که دنبال میکردم و نظرمو راجع به نویسنده و محتوای وبلاگهاشون مینوشتم.
    در مورد حسرت هم، من وبلاگ میزنم که توش حرف بزنم،ولی بعد از چندتا پست دچار خودسانسوری میشم، یا بخاطر نوع خاصی از محتوا، یا بخاطر خواننده های اذیت کن، مجبور میشم دوخطی حرف بزنم، یا بیخیال وبلاگ قبلی میشم.
    ترجیح میدادم غریبه و آشناهایی که میخوندنم بیخیال من میشدن تا یه جایی فقط برای خودم و حرفای واقعیم داشته باشم، چون معمولا چیزایی که دوست داشتم خودم راجع بهشون بنویسم توی نظرات پست دیگران گفته میشن
    جواب:
    خب تا بیش از این دلزده نشدی به نظر من به همین روندی که علاقه داری بپرداز!
  • نویسنده ....
  • این رو مینوشتم:

    امیدوارم زمان زیادی را با ناراحتی از اینکه 

    چرا بعضی از روابط پایان می پذیرند نگذرانید.

     لطفاً به این موضوع  فکر کنید که

     حالا

     چه شرایط خوشایندی این فضای خالی

     را پر می کند.



    جواب:
    آوه! از این زاویه ننگریسته بودم!
    فکر کنم طولانی ترین پستم میشد! شروع می کردم می نوشتم ازینکه چی شد بلاگر شدم, می نوشتم که اون اول ها چطور منم یه بلاگر زرد بودم :دی می نوشتم چیشد که دیگه نخواستم باشم, می نوشتم این همه سال بلاگر بودن از سال 89 تا اون سال چه چیزهای خوبی برام داشته! از کسایی می گفتم که اومدن به زندگیم از طریق همین وبلاگ! کسایی که رفتن و دلم براشون تنگ شده و اینکه هیچ وقت فراموششون نمی کنم! می نوشتم از هر کسی چه چیزهایی یاد گرفتم! 
    می نوشتم ازینکه چطور کم کم بلاگر درونم به یک چیز اعظم توی وجودم تبدیل شده! و اینکه ازین به بعد نمی دونم با دل تنگش برای وبلاگ چه باید بکنم! می نوشتم جای خالی وبلاگم رو هیچ چیزی برام پر نخواهد کرد! می نوشتم جای خالیش همیشه درد خواهد کرد! 
    أخرش هم می نوشتم که امیدوارم این رفتن هم ازون رفتن ها و خداحافظی ها باشه که همینکه میای مینویسی و میگی و ثبت می کنی می خوای بری! به یک ماه نکشیده دووم نمیاری ولی, و برمی گردی! 
    حسرت پستی نبوده که خورده باشم ازینکه ننوشتم! ولی بعد از رفتن حسرت تماام پست های نیم بندی و نیم خطی و ابراز احساسات و اشتراک گذاری احساسات لحظه ایم رو خواهم خورد! حسرت اینکه دیگه جایی نیست که بنویسمشون و منتشر بشن! دیگه کسی نیست چرت و پرت هامو بخونه! 
    اوووه چه طولانی شد :))) 
    دیگه ببین پسته خودش چه طولانی تر خواهد شد *__*  
    ولی کاش هیچ وقت نخوان از آدم همچین چیزی *_*
    جواب:
    چقدر جامع و کامل بود، درود تو شرفت!
    خب تو پست آخر از همه ی تاثیر پذیری هایی که از خوندن پست های بقیه داشتم مینوشتم، که باعث شدن چه تصمیماتی رو بگیرم و یا مثلا چه کتاب ها و نویسنده هایی رو با معرفی اون ها شناختم و خوندم و از همه بلاگر هایی که برای من الگو شدن می نوشتم.
    افسوس ننوشتن چند تا معرفی کتاب که همش به تاخیر انداختم و یادم رفت.
    جواب:
    قابلت رو نداشت این همه هنر که از من آموختی و با من شناختی بابا جان :|
  • פـریـر بانو
  • هووومممم...
    گفتین موضوعش یه دونه باشه دیگه؟
    پس اون پست رو اختصاص میدم به دوستام و مخاطبایی که همیشه بودن، و برای اونا می نویسم و ازشون خداحافظی می کنم. و بهشون میگم که چقدر دوستشون دارم مخصوصا اون چندتایی که دوستی‌هامون از وبلاگ یه نمه عمیق تر شده :)

    و حسرت میخورم که نمی‌تونم بنویسم و هیج وقت نتونستم بنویسم چقدر یه وقتایی حالم بده :)

    ته اون پست هم می نویسم:

    مست آن سلام اولی، ولی
    وقت والسلام شد.
    زندگی تمام شد.

    (بهادر باقری)

    و دیگر هیچ :)
    جواب:
    منم اینو مینویسم:
    پول آب را باید بدهیم، پول گاز را جدا
    10 جفت پوتین برای سربازها
    و دیگر هیچ :|
  • نیمچه مهندس ...
  • من هیچ چیز ننوشتنی به دلم نمونده.الان هم خیلی وقته حس نوشتن ندارم.شاید اگه بخوام دیگه ننویسم همین جوری بذارم برم.بدون هیچ پستی.وصیتی هم ندارم.
    جواب:
    صلوات!
    برای بابا می نوشتم که بزرگ وبلاگ نویس عالمه.

    حسرت داستان ها، عاشقانه ها و پست های نقاشی_موسیقی ای که منتشر نکردم رو می خوردم.
    و یه چیز دیگه.. همیشه دلم می خواسته جدی تر و جدا از مخاطب بنویسم. بدون هیچ راه ارتباطی.
    جواب:
    خب چرا توی دفترت نمینویسی جدا از مخاطب بدون هیچ راه ارتباطی ای؟ :|
    برا تک تک آدمایی که میخوندمشون، دوستشون داشتم و احتمالا خواهم داشت یه جمله مینوشتم. برا اونایی هم که منو میخوندن و من نمیخوندمشون یه قسمتی رو اختصاص میدادم. 
    جواب:
    یه بخش خاص هم که برای خود خود من میذاشتی و میدونم!
  • یادداشت های روزمرگی
  • سلام
    چهار سال نوشتم تا پارسال اوایل تابستون و بعدش دیگه هیچی ننوشتم.. خداحافظی هم نکردم.. از کی باید خداحافظی می کردم؛ وقتی همه دوستانم وبلاگ نویسی رو ترک کرده بودن.. 

    اما حسرت این به دلم موند که نتونستم از خودم بنویسم.. از دردهایی که آزارم داد و ننوشتمشون.. من همونی بودم که تو دنیای واقعی اطرافیان باهاش برخورد کرده بودن.. از اون بخش کوچک اما مهم وجودم هیچی نگفتم و احتمالا هیچ وقت و هیچ کجا نخواهم گفت.
    شاید ترس از شناخته شدن باعث شد که ننویسم و شاید خط قرمزهای زیادی که دست و پاگیر شد.. در هر حال با اینکه دوستان خوبی پیدا کردم و باهاشون هنوز در ارتباطم اما اون اتفاقی که با نوشتن باید بیفته نیفتاد.. 
    جواب:
    چه اتفاقی باید با نوشتن بیفته؟ :|
    مثه این دخترای لوس و نونور و بی درد و نازنازی, مینوشتم ای همه از دست رفته ام بیا و مرا بهاری کن وگرنه خودم را خواهم کشت, به بابام میگم و خونم روممیاندازم گردنت  دی
    جواب:
    :|
  • آقای سر به هوا ...
  • یه چیزی مینویسم که کاملا دو پهلو باشه :)) یعنی یارو نفهمه چی شد ؟ چرا رفتم :))

    عنوان اینقدر خلاصه بود که نمیشد رو موس کلیک کرد روش باید تمرکز میکردم :))

    Q
    جواب:
    :))
    خیلی هم عنوان مفهومی ایه!
    من چون سابقه ی دو سه بار منهدم شدن و منهدم کردن وبلاگم رو دارم اگه بخوام برای آخرین بار کرکره رو بکشم پایین و برم همه ی پلهای پشت سرم رو خراب میکنم
    واااااالاع
    دقیقا مثال بارز : دیگی که واسه ما نجوشه بهتره سر سگ توش بجوشه
    یعنی یه حرفا و تسویه حسابی دارم با دو نفری که باعث شدن وبلاگم منهدم بشه و تا حالا نتونستم بهشون بگم
    بعدش هم یه حرفایی واسه یکی از خواننده های وبلاگم که خیلی خیلی لطف داشت بهم و دوست داشت این ارتباط از حالت مجازی در بیاد و جدی تر بشه ولی من قبول نکرده بودم
    خلاصه کلی حرفای نگفته دارم توی پست آخر

    جواب:
    خیلی بلایی ها! :| :دی
    مینوشتم که نبودن هر آدمی فقط برای خودش بزرگه و برای بقیه زیاد اهمیتی نداره. درباره‌ی این که زیادی نگران رفتنمونیم. نگران مرگمون حتی. ولی خوبی دنیا اینه که خیلی راحت محو میشیم و این باعث ارامشه. 
    حسرت نوشتن چیو میخوردم؟ نمیدونم معمولا حسرت چیزیو نمیخورم. شاید حسرت نوشتن یه پست که بتونه به حتی‌یه نفر کمک‌کنه یا امید بده. که البته زیادم اهمیتی نداره برام ولی شاید بعدا بهش فکر کنم... .
    جواب:
    :|
    بالاخره چی شد؟ :|
  • جنابــــــــ دچار
  • خوش گذشت

    این پست آخرم بود بدون متن.
    جواب:
    خیلی هم ممنون!
    یه دونه پست از اون مورد دار ها مینوشتم تهش هم مینوشتم خداحافظ و ...
    فکر میکنم تقریبا هر چی میخواستم بنویسم رو نوشتم ، چیز ننوشته یا منتشر نشده ندارم اصلا .
    جواب:
    بسیار هم عالی!
    با این فرض که این خداحافظی، خداحافظی فقط از فضای وبلاگه نه رسانه‌های دیگه:
    عنوان پستم: آدرس جدید
    متن پست: بچه‌ها این پستِ آخره؛ از این به بعد اینجا [کلیک] خواهم نوشتم
    * اینجا [کلیک] می‌تونه یه کانال تلگرامی، اینستاگرام، فیس‌بوک یا هر جای دیگه باشه؛ و نه شماره‌ی موبایل و آیدی تلگرام و ایمیل

    اما با این فرض که بعد از این پست قراره بمیرم و به ملکوت اعلا بپیوندم، یا کور و کر و لال بشم و توانایی پست گذاشتن رو از دست بدم یا حبس ابد شم بیافتم زندان و اینترنت و اینا نداشته باشم (زبونم لال کلاً برای همه‌شون :دی):
    عنوان پستم: به امید دیدار و دیدار به قیامت حوالی پل صراط مثلاً
    متن پست: سلام ملت. این پست، پست آخره و اینجا زین پس به‌روز نخواهد شد. (دلایل رفتن)، (تشکر)، (نصیحت)، (خداحافظی) (معرفیِ کتابِ دوستش داشتم، با این توضیح که عنوان کتاب را دوستش داشتم و خودمم نخوندمش هیچ وقت :|) (معمولاً تهِ پستام یه آهنگم می‌ذارم که بشنویم. احتمالاً تنهاترین عاشق فریدون فروغی رو معرفی کنم)
    * حسرتِ انتشار هیچ پستی به دلم نمونده. اگه چیزی رو ننوشتم یا دلم می‌خواست بنویسم، ولیکن ننوشتم یا نوشتم و منتشرش نکردم دلیلش این بوده که یا لابد وقتش نرسیده بوده برای زدنِ اون حرف، یا مخاطب، شرایطش رو نداشته بخونه. پس دلیلی نداره که موقع رفتن منتشرشون کنم. فلذا منتشرشون نمی‌کنم.
    جواب:
    بعد همین آدم برای رفتن من گریه هم کرده ها :| والا با این اخلاقاشون!
  • بهارنارنج :)
  • تو پست اخر
    ای دی اینستا و یاهومو میزارم:-Pبعد اونجا باز باهاشون حرف میزنم
    حال کردی جواب:دی
    جواب:
    :|
  • ماهی کوچولو
  • دقیقاااا کامنت الانور
    بیشتر پستم مربوط میشد به تشکر بقیه اش هم خداحافظی 
    جواب:
    بسیار هم عالی!
    سلام 

    با اینکه آخرین فرصت بود ولی شاید انگیزه ای میشد برای دوباره نوشتنم که چند وقتیه انگیزه نوشتنمو از دست دادم حتی به قدر چند کلمه...

    + حتی کلمات بی معنی و بی مفهوم...!

    جواب:
    اوهوم، اینم حرفیه!
    از کی بود که من اینجا اول نشده بودم؟؟ :دی

    اول!! :)) :/
    جواب:
    :|
    باورم نمیشه هنوز برات مهمه :))
    خب تو پست اخر ادم فقط میتونی خداحافظی کنه. من از خاطرات خوبم با وبلاگم مینوشتم و سعی میکردم از دوستام به نحوی تشکر و کنم و خداحافظی کنم. همین.

    حسرت ننوشتن پست های عاشقانه ای رو دلم میموند که میخواستم بنویسم ولی بخاطر یه سری ملاحظات ننوشتم. بنظرم هرچقدر هم از عشق و دوست داشتن مینوشتم باز هم کم بود...
    جواب:
    هوممممم، چه زن زندگی :دی

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی